Rodzicielstwo i życie rodzinne wiążą się z dużymi zmianami, odpowiedzialnością oraz nowymi rolami. Trudności pojawiają się m.in. w okresie ciąży, po narodzinach dziecka, w czasie problemów z płodnością oraz podczas zmian zachodzących w rodzinie na kolejnych etapach życia.
Depresja poporodowa to więcej niż typowy „baby blues” – to utrzymujące się obniżenie nastroju po narodzinach dziecka, które utrudnia codzienne funkcjonowanie i budowanie więzi z dzieckiem. Im wcześniej zostanie rozpoznana, tym szybciej można wrócić do równowagi – z pomocą psychoterapii i wsparcia okołoporodowego.
Kryzys płodności to obciążenie emocjonalne towarzyszące trudnościom z zajściem w ciążę lub jej donoszeniem, obejmujące żałobę, niepewność i napięcie w związku. W tym czasie warto mieć miejsce, w którym można zadbać o siebie i o związek – niezależnie od wyniku leczenia.
Trudności związane z rodzicielstwem obejmują m.in. przeciążenie codziennymi obowiązkami, poczucie niewystarczającej kompetencji oraz napięcia wynikające z pogodzenia potrzeb dziecka, partnera i własnych. Rozmowa z psychologiem pozwala uporządkować oczekiwania wobec siebie i odzyskać pewność w roli rodzica.
Opuszczenie domu przez dorosłe dziecko (tzw. syndrom pustego gniazda) to zmiana, która może wiązać się z poczuciem straty, pustki i koniecznością przedefiniowania swojej roli i tożsamości. To także moment, by na nowo ułożyć relację z dorosłym dzieckiem i z partnerem.
Poronienie to strata, która – niezależnie od etapu ciąży – bywa przeżywana bardzo głęboko, a jednocześnie często pozostaje niezrozumiana przez otoczenie. Ta żałoba zasługuje na uwagę i czas – w terapii możesz przeżyć ją we własnym tempie.
Wsparcie okołoporodowe obejmuje pomoc psychologiczną w okresie ciąży, porodu i pierwszych miesięcy po narodzinach dziecka – czasie dużych zmian emocjonalnych, fizycznych i relacyjnych. Ułatwia oswojenie lęków związanych z ciążą i porodem oraz przygotowanie się do nowej roli.
Trudności w relacjach rodzinnych obejmują powtarzające się konflikty, napięcia międzypokoleniowe lub trudność w wyznaczaniu granic wobec rodziców czy rodzeństwa. Utrwalone wzorce rodzinne można zmieniać – w terapii rodzinnej albo zaczynając od pracy indywidualnej.
